Daha dün doğmuş gibiyim bu sonsuzluğa ve karmaşaya. Daha dün gibi ilk ağlayışım doktorun kollarında, dün gibi ilk koşuşum, ilk kelimem ve cümlem. Geçen yıllara inat hafızamda her şey, gerçekleşen ve gerçekleşmeyen. Gözlerimde sakladım şimdiye kadar ki tüm gözyaşlarımı. Hep içime ağladım belki çocukken dahi. Hep kollar aradım bir zaman, sonra kollardan kurtulmalısın dedi bana kollarım; çünkü yakalayan kollar sıkıyordu kollarımı ve asla rahat koşamıyordum kollarımı açıp uçak taklidi yapmadan. Taklit yapıyordum bir zaman; uçak, serçe, sinek… Evet, uçuyordum sürekli; çünkü kollarım vardı kanattan farksız. Kırılır mı bilmezdim, zaten sormazdım da “acaba kırılır mı?” diye. Açıkçası umurumda da değildi kırılması. Uçuyordum ya, sonunda çakılsam da uçmuştum. Hezarfen misali…

Yıllar geçerken zihnim durmuş gibi, her şey berrak ve gözlerimin önünde. Sevdiklerime çocuk ellerimle her gece dua edişim ve çocuk yüreğimdeki, … »

Ayışığında kimse tanıyamaz seni, tanıtmaz Ay sevdiğini… Gözlerini her gökyüzüne diktiğinde orada değildir belki; ama bazen öyle ister ki güneş bile bastıramaz görünme isteğini, görünür tüm ihtişamıyla bakmasını bilene ve bazen dumanlıdır gözleri, baksanda görüdüğün o değildir sadece aksidir! Sırf ışığının varlığını hissettirmek için ordadır.
Suların üstünde yüzer bazen, yakamozlar bile … »

… »