Dünya zamanıyla doğmak büyümek ve her sene tekrarlanan yaş atlamaları. Kendi adıma önemsemediğim; ama herkes tarafından önemsenen yaşlandığına dair belirtiler. Kaç kere önemsenmişsen o kadar yaşlısındır. Son önemsendiğin gün ise; yaşlanacak yerin kalmadığı gündür. Omuzlarda taşınır, toprağa atılırsın.

(

21 Temmuz 1988, benim fiziksel bedenime ait doğum tarihimdir. Önemsemediğim halde, eksik olmasınlar, pek çok sevdiğim insan doğumumu kutladı. Gerçekten mutluluk verici bir şey bu elbette; ancak içimdeki heyecanı tam olarak yansıtamadığım için, sadece teşekkür edebildiğim için, pek sevinmiş görünmüyorum. Bu yüzden de beğenmemiş olabileceğim sonucunu çıkarıyor o güzel insanlar. Lütfen öyle düşünmeyin…

)

Sonsuzluğun içinde toz olduğunu bilmek ve toz olarak gitme ihtimalinin verdiği büyük korku. Tesla, Einstein ya da bir başkası; toz olarak yok olmaktan fazlasını yapanlar arasında. Yapamayanlardan olma ihtimalinin verdiği ve göğüs kafesimi parçalamaya çalışan bir yaratığın varlığının tattırdığı korku. Her doğum günümde, özel anlarımda, boş kaldığımda, meşgul olduğumda, gezerken; kısacası her günümün her saniyesinde var olan ve saçlarımı döken saçma ve yersiz korku.

Amacın olduğu halde, şartların seni amacından uzaklaştırması. Çok çalışmana rağmen, ellerinin dolmaması. Uyumana rağmen uykunu alamamak ya da koşmana rağmen yorulmamak gibi bir şey tüm bunlar. Garip! Garip ama aşikâr; daha çok yolun var. Yapacağın, göreceğin daha çok doğum günleri, daha çok önemseneceğin anlar var, sevileceğin, görüleceğin, yadırganacağın, övüleceğin… Kısacası; son önemsenmene ve omuzlara alınmana daha çok var!