7500 adım… Bir günde normal bir insanın attığı adım sayısı oluyor kendileri. Yani hepimiz aşşağı yukarı hayatımızda 216,262,500 adet adım atıyoruz. İlgi çekici bir sayı olduğu kesin. Peki kaçımız hayatımızda gerçekten adım atıyoruz? Hemen açayım konuyu.

Ben kendimden örnek vereyim. Çocukken mahallenin en büyük çınar ağacına hiç düşünmeden tırmanacak kadar zıpır bi çocukluğum vardı. “Marifet mi?” derseniz. Kesinlikle! Çünkü oraya tırmandığımda gördüğüm manzara hala aklımadır. Bu benim için bir adımdı hayatımda. Belki o gün o ağaca tırmanmasaydım şimdi yükseklik korkusu olan biri olabilirdim. Aşağıya inince mahallenin tüm yetişkinlerinden (başta dedem olmak üzere) azar işitmiştim. Bak bide onu unutmam.

Şimdi bu boş yazıyı okumayı bırakın, kalkın ayağa evinizin, işyerinizin veya hernerdeyseniz penceresinden en işlek olan yola bakın. Dikkatlice… Bakın bakın, uzunca. En fazla bir iki kişiden “ne bakıyorsun kardeşim” türevi bir bakış alırsınız. Size rahatça söyleyebilirim ki bu gördüğünüz bir günde 7500 adım atan insanların %90′ı hayatlarında adım atmaya korktukları için olmaları gereken yerde değiller. Daha acısı memnunlar… Veya memnun değiller de alışmışlar(bak bu daha acı). O halde neymiş bu insanlar hayatlarında 216,262,500 adım atıyorlar, ama ne yazık bunların çok azı ileriye doğru.

“Eh, böyle demek kolay” diye iç geçiren arkadaşlara şunu söylemek istiyorum. Ben o ağaca tırmanırken ne tırmanmaktan korkmuştum, ne de milletten yiyeceğim zılgıttan. Sadece tırmanmıştım. Bu yüzden çok kolay olmuştu benim için ki bunu şimdi anlıyorum. O an düşündüğüm tek şey tırmanmaktı. Seneler sonra anlıyorum ki biz bu “adım atmaya korkanlar” sadece biraz fazla düşünen, kesinci adamlardan başka birşey değiliz ki, bu yüzden o soluk kesici manzarayı göremiyoruz tepedeki. Ne kadar yazık değil mi?

Neyse bu kadar vakvak yeter. Ben tırmanmaya başlıyorum yeniden ağacıma… Benimle gelen ?