Yazar M.Gökay Borulday | Kategori hikaye BUnlar | Tarih 06-08-2009
1
“Ateş düştüğü yeri yakar”. Kaç kere duymuşumdur bu sözü de gerçekten anlamam baya zaman almış şimdi bakınca. İnsanlar neden en acı ve en iyi ders aldıkları şeyleri hep gri günlerde yaşarlar. Yine o gri günlerden birindeyim ve en acı şekilde “yalnız” olduğumu anladım. Belki ilk defa, beklide ilk defa bu kadar acı şekilde. Elimdeki; cebimde, yağan yağmurdan ıslanmış kibritlerime bakıyorum şimdi. Gerçektende birileri benim bu gün mutsuz olmamı istiyor. Kim bilmiyorum. Ama en azından birisinin adını çok iyi biliyorum … »
Bu sabah yüzüme vuran güneşin ışıklarıyla uyandım, tıpkı eskisi gibi. Hani beni uyandıramadığın zamanlar önce üzerimden yorganı çeker, sonrada birden açardın ya perdeyi. Beni homurdana homurdana kalkmak zorunda bırakırdın. Sabah güneşinin vurduğu saçlarına yeniden aşık olurdum her kalktığımda. Hiç kızmazdım sana, kızamazdım ya. Saydım 8 ay olmuş sen perdemi açmayalı. Bu gün, ki bu neye işaretse, perdelerin arasından … »