Ayışığında kimse tanıyamaz seni, tanıtmaz Ay sevdiğini… Gözlerini her gökyüzüne diktiğinde orada değildir belki; ama bazen öyle ister ki güneş bile bastıramaz görünme isteğini, görünür tüm ihtişamıyla bakmasını bilene ve bazen dumanlıdır gözleri, baksanda görüdüğün o değildir sadece aksidir! Sırf ışığının varlığını hissettirmek için ordadır.
Suların üstünde yüzer bazen, yakamozlar bile dayanamaz tutunmak ister ışığına, saldırırlar pervasızca. İnsanlarsa el ele tutuşup sevdiğiyle bu yalnızlığı izler ve kendi yalnızlıklarını unuturlar. Ay’ın aksi bile siler tekil hayatı, kendisi ise yeryüzüne inmeye bile çekinir yalnız kalırım diye…
Bazen kabarır içi kocaman olur ve insanlara yakından bakmak ister. Yaklaşır gece mışıl mışıl uyuyanlara ve inecek bir saflık arar, bulamaz; ağlayan bulutların ardında kaybolmaya gider, bulutlar bile içini soğutamaz, kendisi ağlar; ama kimse umursamaz; çünkü asla duymaz.