Tanrı karanlıklar içinde ilk yaratılışı attı. Her şey mükemmel ve kusursuzdu. Eksiksiz organizma, kusursuz güzellik; ama görünmeyen bir şeyler vardı. Yol gösterecek ve amaçları söyleyecek şey yoktu. Sonraki adımın gittiği yerin bilinmesini sağlayacak, göz kamaştırıcı bir şeye ihtiyaç vardı ama o yoktu. Daha önce, yaratılan çok gezdi. Rehber sandıklarının peşinden … »
Bu sabah yüzüme vuran güneşin ışıklarıyla uyandım, tıpkı eskisi gibi. Hani beni uyandıramadığın zamanlar önce üzerimden yorganı çeker, sonrada birden açardın ya perdeyi. Beni homurdana homurdana kalkmak zorunda bırakırdın. Sabah güneşinin vurduğu saçlarına yeniden aşık olurdum her kalktığımda. Hiç kızmazdım sana, kızamazdım ya. Saydım 8 ay olmuş sen perdemi açmayalı. Bu gün, ki bu neye işaretse, perdelerin arasından … »
“Ateş düştüğü yeri yakar”. Kaç kere duymuşumdur bu sözü de gerçekten anlamam baya zaman almış şimdi bakınca. İnsanlar neden en acı ve en iyi ders aldıkları şeyleri hep gri günlerde yaşarlar. Yine o gri günlerden birindeyim ve en acı şekilde “yalnız” olduğumu anladım. Belki ilk defa, beklide ilk defa bu kadar acı şekilde. Elimdeki; cebimde, yağan yağmurdan ıslanmış kibritlerime bakıyorum şimdi. Gerçektende birileri benim bu gün mutsuz olmamı istiyor. Kim bilmiyorum. Ama en azından birisinin adını çok iyi biliyorum … »