Dünya zamanıyla doğmak büyümek ve her sene tekrarlanan yaş atlamaları. Kendi adıma önemsemediğim; ama herkes tarafından önemsenen yaşlandığına dair belirtiler. Kaç kere önemsenmişsen o kadar yaşlısındır. Son önemsendiğin gün ise; yaşlanacak yerin kalmadığı gündür. Omuzlarda taşınır, toprağa atılırsın.

(

21 Temmuz 1988, benim fiziksel bedenime ait doğum tarihimdir. Önemsemediğim halde, eksik olmasınlar, pek çok sevdiğim insan doğumumu kutladı. Gerçekten mutluluk verici bir şey bu elbette; ancak içimdeki heyecanı tam olarak yansıtamadığım için, sadece teşekkür edebildiğim için, pek sevinmiş görünmüyorum. Bu yüzden de beğenmemiş olabileceğim sonucunu çıkarıyor o güzel insanlar. Lütfen öyle düşünmeyin … »

Hadzabeler; Tanzanya’da yaşayan ve bana göre gerçekten “yaşayan” eşsiz topluluklardan biri. Bu kanıya ise, Atlas dergisinde okuduğum bir yazıdan vardım. İlksel (ilkel değil) bir topluluk olduğu hakkında bilgi verilmişti bu yazıda. Yani ilk insanlar gibi yaşayan… Göçebe; avlanan; paylaşımcı; adil; etrafındaki her şeyi bilen, dolayısıyla az soru soran; biriktirmeyen, ihtiyacı olduğunda temin eden … »

Yıllardır her konuda saygı duyduğum ve çok sevdiğim bir dostumdan, geçen gün aşağıya yazdığım şiir geldi. Okudum…

Hayatta her şeyi ne kadar acele ve ne kadar “hep benimmiş, hep ulaşabilecekmişim” gibi yaptığımın bir kez daha farkına vardım. Yaşamak o kadar basit miydi acaba benim gözümde? Her gün görme şansına eriştiğim ve herkese, her memlekete nasip olmayacak “boğaza”, etrafımdaki “güzel varlıklara”, atabildiğim “kahkahaya”, oynayabildiğim “mahalle köpeğine”, besleyebildiğim “güvercinlere”, gezebildiğim “caddelere” ya da görebildiğim (gördüğümü sandığım) … »